Η Θεωρία της συνευθύνης και η βασιμότητά της

Η Θεωρία της συνευθύνης και η βασιμότητά της

27
0
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Η «παγκάλειος» θεωρία περί συνευθύνης των πολιτών γιά την δημοσιονομική εκτροπή της χώρας και οι με κάθε πρόσημο κριτικές αυτής, κάνουν θραύση στις σελίδες «κοινωνικής δικτύωσης», με τρελλές επισκεψιμότητες είτε συμφωνούν είτε ελεεινολογούν. Προσωπικά αρνούμαι να ενταχθώ σε όποια τέτοια σελίδα, αρνούμαι τους ηλεκτρονικούς διαχωρισμούς φίλων, μη φίλων, ακόλουθων μη ακόλουθων, αρνούμαι την αυτοδιαπόμπευση της προσωπικής μου ζωής, το αλληλορουφιάνεμα και τις αλυσιδωτές αντιδράσεις των χαμηλών ενστίκτων. Παρ’ όλα αυτά οι «γνώστες» μιλούν γιά επερχόμενη αυτορύθμιση. Θα δείξει….

 

γράφει Ο Μπαγασάκος γιά τα Αληθινά Ψέματα

 

Οι τρείς μαγικές λέξεις «μαζί τα φάγαμε» εξοργίζουν τους πολίτες που δεν είναι εγκάθετοι «διορισμένοι» δημ. υπάλληλοι, που δεν συγγενεύουν με άλλους εγκάθετους στην ιεραρχία της διαπλοκής, που δεν ήταν με κανένα τρόπο και σε καμμία τους εκδοχή διαπλεκόμενοι ή ευνοούμενοι και που πλήρωναν κανονικά τους φόρους που τους αναλογούν. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν ήταν ψηφοφόροι των κομάτων που συγκροτούν το ευνοιοκρατικό καθεστώς, του οποίου η αποδόμηση ακόμα δεν διαφαίνεται, τουλάχιστον από την παρούσα κυβέρνηση.

Το απέναντι στρατόπεδο, οι πολίτες που συμφωνούν εν μέρει ή ίσως και απόλυτα με το παγκάλειο θεώρημα, δέχονται την συνευθύνη κράτους – κυβερνήσεων, ως μιάς δρώσας παραμέτρου και πολιτών – ψηφοφόρων, ως δεύτερης δρώσας παραμέτρου. Από τη στιγμή δε που το «παγκάλειο θεώρημα» υπαινίσσεται, οτι με αυτήν την ερμηνεία της τερατώδους διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, οι ευθύνες αλληλοαναιρούνται, σαν να είναι κοινός διαιρέτης ή κοινός πολλαπλασιαστής στις δύο πλευρές μιάς εξίσωσης, άρα ο καφετζής-καταχραστής του ΦΠΑ μοιράζεται την ασυλία και το ακαταδίωκτο με τον κατασκευαστή ενός ολυμπιακού έργου (πού εισέπραξε το πενταπλάσιο της αξίας του). Ειναι μιά λειασμένη στιλπνή θεωρία που ισοζυγίζει τον μεγαλοκαρχαρία, τον μεγαλοφοροφυγά, τον χρηματιζόμενο υπάλληλο και τον φτωχοδιάβολο με τους εκλεγμένους πολιτικούς που δρούν και ενεργούν έτσι, ωστε οι προηγούμενοι να διασπαθίζουν το δημόσιο χρήμα γιά προσωπικό τους όφελος, αλλά και προς όφελος των ευεργετών τους. Το αντίτιμο είναι ο πλουτισμός των εκλεγμένων πολιτικών και η επανεκλογή τους.

Έχω χαρακτηρίσει τον μηχανισμό αυτόν σε προηγούμενα άρθρα ως μιά καλολαδωμένη μηχανή, της οποίας είναι δύσκολο να διακοπεί η λειτουργία. Εάν χρειαστεί αυτό να γίνει από τον απλό λαό, που ουσιαστικά συντηρεί την λειτουργία της, θα πρέπει ή να στερηθεί το καύσιμο (παραγωγή προϊόντων,γενική απεργία) ή να διακοπεί βίαια η περιστροφή της (καταναλωτική απεργία), ή ταυτόχρονα και τα δύο. Και γιά να θεωρηθεί απλώς εφικτό το τελευταίο, πρέπει να επιλυθεί το προηγούμενο. Αν λοιπόν τον Δεκέμβρη του 2012 στην Ελλάδα, ένα κομάτι της κοινωνίας πιστεύει οτι πρέπει να συνεχίζει να συντάσσεται με το «σύστημα» που καταβαράθρωσε την οικονομία και παρέδωσε την χώρα αλυσοδεμένη στα νύχια μιάς παραπειστικής «Ευρωπαϊκής Ένωσης» και μιάς εκτοπλασματικής «νομισματικής ένωσης», αφού υπάκουα την αποβιομηχάνισε και αποδιοργάνωσε την αγροτική της παραγωγή, λίγα πράγματα μπορούν να γίνουν γιά να βγούμε από τον εφιάλτη της συλλήβδην παράδοσής μας στα μαύρα κοράκια του παγγερμανισμού. Το οτι αν ξεφύγουμε από τον παγγερμανισμό θα πρέπει να γίνουμε μιά «πολιτεία» των ΗΠΑ είναι προφανές. Η εποχή των «αδέσμευτων» έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Ας περάσουμε λοιπόν στην τρέχουσα πραγματικότητα και στις σχεδόν αναμενόμενες εξελίξεις. Η κυβέρνηση Σαμαρά βρίσκεται μπροστά από μία δύσκολη συγκυρία. Όσο πληθαίνουν οι εξωχώριες παραινέσεις (γιά να ονομάσουμε κομψά τις διαταγές) περί σύλληψης της εγχώριας φοροδιαφυγής και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, με σημείο ιδιαίτερης αναφοράς στην ελίτ της οικονομικής ζωής, τόσο πληθαίνουν και οι έντυπες ή ηλεκτρονικές αντιδράσεις μεγαλοεκδοτών, μεγαλοκατασκευαστών, μεγαλοπετρελαιάδων και γενικά όλων των «μεγαλό» που μέχρι τώρα έχαιραν υψηλής ασυλίας και εύνοιας από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Το δίλημμα γιά την κυβέρνηση Σαμαρά είναι αν θα αδειάσει όλους τους «μεγαλό» και θα πράξει τα νόμιμα, δηλ. μιά πτέρυγα του Κορυδαλλού με υπόδικους VIP’s, ή αν θά θεαματικοποιήσει σαράντα συλλήψεις «μικρομικρών» φοροφυγάδων και φοροκλεπτών, μαζί με δυό τρείς «μεγαλό» που έχουν πέσει σε δυσμένεια και μπορούν να παίξουν τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου. Όπως παραδείγματος χάριν ο Άκης που περιμένει την δίκη του, χωρίς να μπορεί να βλάψει ούτε τους γερμανούς, ούτε τους έλληνες συνεργούς του.

Στην πρώτη ενδεχόμενη εξέλιξη ο Σαμαράς θα έχει πείσει οτι ξεκινά την κάθαρση από αυτούς που ηγήθηκαν του συστήματος της διαπλοκής και του παράνομου πλουτισμού, ειδικά αν καταφύγει στα ένδικα μέσα του ανοίγματος λογαριασμών και υποχρέωσης των υπόδικων να αποδείξουν τον τρόπο κτήσης των κεφαλαίων αυτών και να εξηγήσουν τις δαιδαλώδεις διαδρομές τους. Κανείς δεν θα τον εμποδίσει την στιγμή που οι πιστωτές περιμένουν τα λεφτά τους. Κανείς δεν θα τον εμποδίσει την στιγμή που το εγχείρημα αυτό καθιστά βιώσιμη την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους. Και κανένας μινιμαρκετάς που έκοβε τις μισές αποδείξεις δεν πρόκειται να λυπηθεί τον κακόμοιρο τον μεγαλοκατασκευαστή μιντιοκράτη και τους υπουργούς που τον συνέδραμαν πριν δέκα χρόνια. Και φυσικά θα πεί ότι έχουν ξεστομίσει μέχρι τώρα οι μισοί Έλληνες: «Δε γαμιέσαι ρε σκατόχοντρε που μαζί τα φάγαμε»!!

Στην δεύτερη ενδεχόμενη εξέλιξη, η κυβέρνηση θα έχει πείσει τους μεγαλοκαρχαρίες οτι λειτουργεί ακριβοδίκαια, δηλαδή όπως παραπειστικά λειτουργούσε μέχρι τώρα, άρα ούτε γάτα ούτε ζημιά, η «δικαιοσύνη θα κάνει τους απαραίτητους δικανικούς ελιγμούς, ώστε οι «καθωσπρέπει» συναλλασόμενοι με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, να συνεχίσουν να απολαμβάνουν την ασυλία τους. Με λίγα λόγια, «πάμε γι’ άλλα». Τους υπόλοιπους, τους έχει πείσει οτι δεν άλλαξε τίποτα και οτι η εξασφάλιση της ασυλίας του μικρομικρού συνδέεται άμεσα με την αναφανδόν στήριξη του ίδιου διεφθαρμένου, μεταπολιτευτικού διαπλεκόμενου συστήματος.

Εκτός βέβαια από τον συγκεκριμένο ψυχολογικό εκβιασμό λειτουργεί και μία δεύτερη εκδοχή. Το ψυχολογικό σχήμα της αμέριστης ευγνωμοσύνης προς τους ευεργέτες, που «άν δεν ήταν αυτοί να καθαρίσουν, ούτε εγώ θα ήμουν στο υπουργείο διευθυντής, ούτε εσύ θα έπαιρνες προαγωγή, ούτε το παιδί μετάταξη». Μην βιαστήτε να συμπεράνετε οτι όλη η διαπλοκή ειναι στα στενά πλαίσια του δημοσίου. Με άξονα την δημόσια μηχανή, διατρέχει όλο τον κοινωνικό και οικονομικό ιστό, διαβρώνοντας και πολίτες που δεν μπορούν να ξεφύγουν απ΄αυτό, εκτός και αν είναι κάποιος τόσο ακέραιος και αγνοήσει την οικονομική ζημιά που υφίσταται μή ενδίδοντας. Διότι το «σύστημα» έχει προβλέψει οτι ο προμηθευτής μιάς μεγάλης εταιρίας που δεν ενδίδει στον χρηματισμό, στο «λάδωμα» του υπευθύνου προμηθειών της εταιρείας, παύει να είναι προμηθευτής της εταιρείας. Τόσο απλά.

Επειδή λοιπόν τα τελευταία είκοσι χρόνια είχαν αναγάγει την δουλειά σε πολυτέλεια και την δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης σε συνθήκες αναξιοπρεπούς εργασίας και εφιαλτικών πιέσεων γιά συμμετοχή στην διαφθορά τύπου «Σέρπικο», η κυβέρνηση που θα επιχειρήσει να ανατρέψει το συγκεκριμένο πλέγμα σχέσεων, πιθανώς μία κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, εκτός και αν ο ΣΥΡΙΖΑ βάλει αυτογκόλ, θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπ’ όψη της, οτι όλοι αυτοί που δήλωναν χίλια ευρώ έσοδα στην εφορία, ενώ καρπούντο, ελληνιστί «έβαζαν στην παντελόνα», τρείς, τέσσερις, έπτά χιλιάδες ευρώ τον μήνα, χρήματα που τώρα κρατούν ζωντανή την οικονομία της χώρας, χρήματα που γλίτωσαν από την «μαύρη ξενιτειά» και τις off shore, όχι όμως και από το σκυλάδικο, οτι αυτοί οι μικρομικροί πρέπει να αποενοχοποιηθούν ως προς το αρρωστημένο πλαίσιο που ήταν μονόδρομος για την συμμετοχή τους στην διαπλοκή. Πρέπει και οι ίδιοι οι «μικρομικροί» να κατανοήσουν πως το «μαζί τα φάγαμε» ειναι μιά πολύ βολική ερμηνεία του φαινομένου. Πρέπει να κατανοήσουν πως το «στηρίξτε μας για να μην ελεγχθείτε γιά τις μικροαπατεωνιές σας» είναι ένας εκβιασμός χωρίς αντίκρυσμα. Δεν μπορεί κανένας μηχανισμός ελέγχου να συλλάβει φοροδιαφυγή ή φοροκλοπή μερικών χιλιάδων ευρώ κατά μέσο όρο από δύο εκατομμύρια ελεύθερους επαγγελματίες μικρομικρούς, αλλά αυτό δεν του αφαιρεί την δυνατότητα να συλλάβει την γενικευμένη «μασαμπούκα» επτακοσίων χιλιάδωνευρώ κατα μέσο όρο από τριάντα χιλιάδες μεσαίους και μεγάλους καθ’έξιν φοροκλέπτες, φοροδιαφεύγοντες επιχειρηματίες. Το ίδιο εύκολα μπορεί να παραδώσει στο ακροατήριο, όλους αυτούς που καταχράσθηκαν χρήματα, είτε ως προμηθευτές του Δημοσίου, είτε ως αξιωματούχοι υπεύθυνοι γιά τις προμήθειες, που υπερχρέωσαν το δημόσιο, με αποτέλεσμα το προσωπικό όφελος των δύο διαπλεκόμενων.

Είναι σίγουρο πως οι κοματικοί μηχανισμοί έχουν επεξεργαστεί τις ενδεχόμενες εξελίξεις προς αυτή την κατεύθυνση. Άλλοι γιά να προλάβουν να καλύψουν και να σώσουν ότι μπορούν και άλλοι γιά να εντάξουν την προσαγωγή των καταχραστών ενώπιον της δικαιοσύνης, στην διαδικασία που θα τους εδραιώσει στην εξουσία.

«Το να έχουμε την κυβέρνηση είναι εύκολο, το να έχουμε την εξουσία είναι το δύσκολο» (Από ομιλία του Αλέξη Τσίπρα).

Ο Μπαγασάκος γιά τα Αληθινά Ψέματα