Ψέμα- αλήθεια. Υπάρχουν στη ζωή μας και πολλές  φορές ηθελημένα ή όχι την ορίζουν. Αυτή είναι μια από τις βασικές αρχές   της ζωής του ανθρώπου. Όταν όμως ο ίδιος ο άνθρωπος επιλέγει την αλήθεια ή το ψέμα του τότε όλα είναι καλά .

Τι γίνεται όμως όταν άλλοι επιλέγουν για μας ποια είναι η αλήθεια; Τι γίνεται όταν κανείς δεν τολμά να παραδεχτεί ή να ομολογήσει το ψέμα; Κάπου εκεί μπαίνουμε εμείς . Μια παρέα ανθρώπων που σιχάθηκε την παραπληροφόρηση και την προπαγάνδα , σιχάθηκε όλους αυτούς που προσπαθούν να μας πείσουν ότι το άσπρο είναι μαύρο και είπαμε ΑΡΚΕΤΑ. Είμαστε νοήμονες, ενήλικες και θέλουμε να αποφασίσουμε ΕΜΕΙΣ ποια είναι  η αλήθεια και ποιο το ψέμα. Είμαστε ακόμη στην αρχή και δεν ξέρουμε πόσα θα πετύχουμε. Στόχος μας όμως είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο της εικονικής πραγματικότητας που μας  επέβαλλαν να ζούμε να αποκαλύψουμε όσα περισσότερα μπορούμε, να δείξουμε τι κρύβεται πίσω από  κάποιες ειδήσεις που με τόση ευκολία μας σερβίρονται  και να αποδείξουμε ότι πρόκειται απλά για άλλο ένα ψέμα, για άλλο ένα παραμύθι που κάποιοι μας λένε για να μας κοιμίζουν, για να μην αντιστεκόμαστε , για να δεχόμαστε τα πάντα.

Θα ακροβατήσουμε κι εμείς  είναι σίγουρο, άλλωστε είναι τόσο καλοστημένο το παιχνίδι που πολλές η αλήθεια είναι δυσδιάκριτη όπως και το ψέμα βέβαια. Έτσι ο ίδιος ο αναγνώστης θα κληθεί να αποφασίσει αν αυτό που  διαβάζει είναι συνομωσιολογία ή όχι , αν τα γεγονότα έτσι  όπως του σερβίρονται στις ειδήσεις των 8 είναι πραγματικά έτσι ή  «κάπως»  έτσι. Και φυσικά θα μπορεί να μας επαληθεύσει ή να μας  διαψεύσει  και σίγουρα να εμπλουτίσει αυτά που διαβάζει με τις δικές του γνώσεις και εμπειρίες. Έτσι πήραμε και το όνομα μας και γίναμε «αληθινά ψέματα» .  Με έναν όρο όμως :  Πριν αρχίσουμε  να «λιθοβολούμε» τον Πινόκιο που υπάρχει γύρω μας ας αναρωτηθούμε πόση δόση αλήθειας αντέχουμε;

Αυτό το βιντεάκι δείχνει ότι ο άνθρωπος από τη φύση του αναζητά τη βολή του, έστω κι αν αυτή έχει το κόστος μιας κάποιας μορφής καταπίεσης από τη λεγόμενη κοινώς αποδεκτή πραγματικότητα. Οι άνθρωποι προτιμούν να ασπάζονται το σύστημα, παρά να καλλιεργούν την αυθεντικότητα