Την αμαρτία μου θα την πω : μου έχει κοπεί ο ύπνος, τα βράδια δεν κοιμάμαι, σκέφτομαι. Σκέφτομαι τι θα γίνει στις εκλογές. Κάνω, νοερά, υπολογισμούς, μετράω ποσοστά, υπολογίζω έδρες με κλειστό το φως. Όταν τα βρω μπαστούνια ανοίγω το πορτατίφ παίρνω το μπλοκάκι με το στυλό που έχω χρόνια τώρα δίπλα στο κομοδίνο και γράφω.

Δεν είναι μόδα.  Είναι ανάγκη. Είναι η ανάγκη του πολίτη να βρει λύση, διέξοδο στο πρόβλημα του και από την άλλη,  η άρνηση- αποχή της Πολιτείας να βοηθήσει,  ή έστω να ακούσει. Κι έτσι δημιουργούνται κινήματα συνεχώς, πολίτες συσπειρώνονται και παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους προκειμένου να ακουστούν, να λυθούν τα προβλήματα τους. Γιατί η πολιτική και οι πολιτικοί αρνούνται να ακούσουν την φωνή της κοινωνίας ή απλά αρνούνται να αναλάβουν το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος που θα έχει η συμπαράσταση τους σε ένα κίνημα. Κι έτσι δημιουργήθηκαν κινήματα πάσης φύσεως από το πιο απλό μέχρι το πιο σύνθετο θέμα. Κι αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο, φυσικά δεν πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα, αρκεί να ρίξει μια ματιά κάποιος σε όλη την υφήλιο και θα αντιληφθεί ότι  εκεί που η πολιτική ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ  μπορούν οι πολίτες.

Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ ακούω ανθρώπους  να συζητάνε. Τι γίνεται, πότε θα γίνουν εκλογές, τι θα ψηφίσεις, είδες τι έβγαλε η τάδε δημοσκόπηση,  φαντάζεσαι τα μούτρα του Βενιζέλου και του Σαμαρά το βράδυ των εκλογών αν καταφέρουμε και τους τη φέρουμε, σκέφτεσαι τι θα πουν οι γερμανοί εάν η νέα κυβέρνηση αλλάξει πολιτική, γιατί δε συσπειρώνεται η αριστερά, κοίτα να δεις  τι εκβιασμούς θα αρχίσουν να κάνουν γερμανοί και γάλλοι βλέποντας τις δημοσκοπήσεις,  να δεις που Καρατζαφέρης και Ντόρα θα μείνουν εκτός Βουλής, ποιοι είναι αυτοί που ακόμη χάφτουν την παραμύθα των δύο μεγάλων κομμάτων και πηγαίνουν στις συγκεντρώσεις,    και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

«Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κυριολεκτικά την δυνατότητα επιβίωσής μου που στηριζόταν σε μια αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα γι’ αυτή.Επειδή έχω μια ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα της δυναμικής αντίδρασης (χωρίς βέβαια να αποκλείω ότι αν ένας Έλληνας έπαιρνε το καλάσνικωφ ο δεύτερος θα ήμουν εγώ) δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου.Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα του εθνικούς προδότες όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι (πιάτσα πορέτο του Μιλάνου)».Αυτό είναι το σημείωμα που φέρεται να άφησε ο 77χρονος που αυτοκτόνησε στο Σύνταγμα.

Εγώ δεν θέλω να κάνω τίποτε. Θέλω να μείνω σπίτι μου, να μεγαλώνω τα παιδιά μου, να καθαρίζω το σπίτι μου και να μην μπλέκω σε φασαρίες. Ανέχομαι την τρομοκρατία σου, ανέχομαι την προπαγάνδα σου, ανέχομαι τα ψέματα σου, ανέχομαι την προδοσία σου, ανέχομαι τις περικοπές σου κοινώς ανέχομαι τα πάντα από σένα.Εσύ γιατί δεν με σέβεσαι; Λιγάκι ρε αδελφέ, δε λέω να σεβαστείς την ζωή μου, την ύπαρξη μου. Ξέρω ότι έτσι δεν θα με δεις ποτέ. Ποτέ δεν θα δεις σε καθολικό επίπεδο την οντότητα μου, για να με σεβαστείς.  Αλλά λίγο, έτσι να μου ρίχνεις που και που στάχτη στα μάτια σου ζητάω. Με πυρπολείς μέρα νύχτα με την  παρουσία σου υποκρίσου ότι με υπολογίζεις και μην με προκαλείς έτσι.

Έχω το καζάνι που βράζει, έχω μύριες όσες αφορμές για να βάλω μπουρλότο αλλά μου λείπει το βασικό, η κινητήριος δύναμη, η φωτιά , η σπίθα ρε παιδί μου για να γίνει της τρελής.Θέλω να δώσω επακριβώς την εικόνα, για να καταλάβεις τι εννοώ: καζάνι είναι η ελληνική κοινωνία που βράζει, αφορμές είναι όλα όσα βλέπουν τα έκπληκτα μάτια μου και ακούν τα αποσβολωμένα αυτιά μου εδώ και 2,5 χρόνια , μπουρλότο είναι το αποτέλεσμα, οι ζωές μας έτσι όπως μας κατάντησαν. Και τι μου λείπει; Μου λείπει, η σπίθα. Η σπίθα  που θα βάλει φωτιά σε όλα αυτά καταστρέφοντας όλα τα κακά της μοίρας μας.

Δεν ζεις φίλε μου, απλά δεν το ξέρεις. Δεν ζεις, ακούς; Είσαι πεθαμένος εσύ κι όλο σου το σόι. Εσύ κι η οικογένεια σου, οι φίλοι σου, οι γνωστοί σου, αυτοί που αγαπάς. Μόνο αυτοί που μισείς, αυτοί που σε θυμώνουν είναι ζωντανοί. Όλοι οι άλλοι, όλοι εμείς είμαστε πεθαμένοι. Απλά δεν το ξέρεις, όχι για άλλο λόγο, απλά γιατί δεν το είπαν στις ειδήσεις, δεν το συζήτησε η Τρέμη και η παρέα της , ούτε έγινε πρωτοσέλιδο. Κι έτσι εσύ, εγώ, οι περισσότεροι από εμάς ζούμε και ουσιαστικά δεν ζούμε. Είμαστε πεθαμένοι. Γιατί; Άκου λοιπόν…

Έχω θυμώσει πολύ. Τόσο πολύ που πιάνω τον εαυτό μου ώρες-ώρες να μην βλέπω μπροστά μου. Τόσο πολύ έξαλλη έχω γίνει με αυτά που ζω. Ακούω όλη αυτή την σαχλαμάρα που παίζουν όλα τα κανάλια από τα μαύρα χαράματα , ακούω όλο αυτόν τον πανικό, αυτές τις δηλώσεις των πολιτικών εγχώριων και μη, ακούω για συντάξεις που κόβονται κι άλλο, για μισθούς που συρρικνώνονται, για άνεργους που αυξάνονται, για ανθρώπους που ζουν στα όρια την φτώχειας, για νέους φόρους και χαράτσια που μας ετοιμάζει η φιλεύσπλαχνη κυβέρνηση, για τα σενάρια της χρεοκοπίας που δίνουν και παίρνουν, για τη επιστροφή μας στην δραχμή και για το τι θα σημάνει αυτό για τους έλληνες, για το τι μας σέρνουν οι ξένοι, για τις εκλογές που έρχονται, για τους βουλευτές που αλλάζουν κόμμα προκειμένου να εξασφαλίσουν την είσοδο τους στην Βουλή, για τους κουκουλοφόρους που έκαψαν την Αθήνα διαλύοντας μια πρωτοφανή σε όγκο διαδήλωση, για τα κόμματα της αριστεράς που σφάζονται από το πρωί μέχρι το βράδυ, για πολίτες που απειλούν να αυτοκτονήσουν γιατί χάνουν τις δουλειές τους και σκέφτομαι : Α Ρ Κ Ε Τ Α!

Έχουμε δώσει όλοι ένα όνομα σε αυτά που δεν καταλαβαίνουμε έτσι για να δικαιολογήσουμε την αδιαφορία μας; Την απάθεια μας; Δεν ξέρω κι εγώ τι. Και λέμε όταν δεν έχουμε επιχειρήματα ότι για όλα φταίει το σύστημα. Ποιο είναι το σύστημα και πως λειτουργεί δεν το λέμε. Γιατί σύστημα είναι η πολιτεία την οποία έχουμε φτιάξει και της οποίας μέρος είμαστε όλοι εμείς. Εμείς που κάνουμε τάχα μου τους επαναστάτες βρίζοντας και  απειλώντας το σύστημα. Εμείς που σε κάποιες δεδομένες στιγμές μπορεί και να ωφεληθήκαμε από το σύστημα. Εμείς που όταν μας δόθηκε η ευκαιρία γίναμε μέρος του συστήματος για να τα κονομήσουμε. Εμείς που όταν δεν καταφέραμε να τα κονομήσουμε τα βάλαμε με το σύστημα.

Έχω ανάγκη να μοιραστώ ένα πείραμα που έκανα τις τελευταίες 10 μέρες γιατί συμπέρασμα δεν βγάζω και κοντεύω να σκάσω. Νοιώθοντας πως έχω κλειστεί πολύ στον εαυτό μου και πως απέκλεισα πολλούς ανθρώπους από την ζωή μου τα τελευταία δύο χρόνια αποφάσισα να ανοίξω τα δικά μου «παράθυρα» διάπλατα για να φυσήξει μέσα μου η πνοή των γύρω μου. Έτσι  άνοιξα την ατζέντα μου κι άρχισα να παίρνω τηλέφωνα ανθρώπους που είχα καιρό να τους μιλήσω. Αρχίσαμε με τα τετριμμένα τι γίνεται, τι κάνεις, που είσαι ρε ψυχή, που χάθηκες  και τα συναφή μέχρι να καταφέρω με τον συνομιλητή  μου να ανοίξω ουσιαστική γραμμή επικοινωνίας. Δεν θα χρονοτριβήσω. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΛΑ. Όταν λέμε κανείς. Το εννοώ.  Κανείς. Όλοι με μια στεναχώρια, μια απογοήτευση, μια μαυρίλα, μια κατάθλιψη. Ναι με κατάθλιψη. Όχι ότι εγώ πάω και πολύ καλύτερα. Όχι. Αλλά ρε παιδί μου  θα προτιμούσα να είμαι μειονότητα. Να μην είμαστε πλειοψηφία. Να μην είμαστε οι περισσότεροι χάλια. Έστω ένας μας να είναι αισιόδοξος, χαρούμενος, γελαστός, ερωτευμένος. Τίποτε. Τζίφος.

Κοίμισα τον γιο μου, του φόρεσα πιτζάμες, τον υπνόσακο του και τον σκέπασα με τον πάπλωμα του.  Κάνει κρύο μαμά μου λέει. Άρχισα να του τρίβω την πλατούλα και ξεκινήσαμε το παραμύθι. Όπως κάθε βράδυ, του λέω παραμύθι παίρνει το αρκουδάκι του αγκαλιά και κοιμάται. Άκουγα την ανάσα του να παίρνει τον ρυθμό του ύπνου.  Είχε πλέον ζεσταθεί  και ήρεμος κοιμόταν. Το δικό μου το παιδάκι κοιμήθηκε. Ζεστάθηκε και κοιμήθηκε. Και εκείνη ακριβώς την στιγμή πριν σηκωθώ σκέφτηκα τους ανθρώπους που έχασαν το σπίτι τους, την ζωή τους και τώρα είναι άστεγοι.

Δεν απορώ πλέον με τίποτε. Ότι κι αν ακούω δεν μου δημιουργεί απορία. Ακόμη κι η ακατάσχετη βλακεία δεν μου προκαλεί απορία.  Την βλακεία μπορώ με κάποιο τρόπο να την αντιμετωπίσω, την  πρόκληση, ή το θράσος όμως δεν έχω βρει ακόμη τον τρόπο  να τα αντιμετωπίσω.

Εικόνες. Εικόνες έχω μόνο. Εικόνες και συναισθήματα. Εικόνες δικές μου, και ίσως και δικές σου.

Θα σπάσω την τηλεόραση ρε παιδί μου. Το καταλαβαίνεις; Έχω βγει από τα ρούχα μου. Νομίζω ότι ανέβασα πίεση και το κεφάλι μου πάει να σπάσει από αυτά που ακούει. Γιατί ο εγκέφαλος μου αρνείται να δεχθεί αυτές τις πληροφορίες. Τις πληροφορίες που έχουν να κάνουν με τα «αντριλίκια» του Κίμωνα Κουλούρη. Κι  επειδή ο μαζοχισμός δεν έχει όρια αφήνω την τηλεόραση ανοιχτή και συνεχίζω να ακούω  τον Κουλούρη να μιλάει, να λέει ασυναρτησίες, να απειλεί, να ειρωνεύεται, να βρίζει, να κοκορεύεται, να παίζει ρόλο κανονικά και μου έρχεται να την σπάσω. Μα την αλήθεια.

Ακούω τον «μέρμηγκα» του Λοΐζου, και δεν μπορώ να μη χαμογελάσω. Γιατί αν το ακούσει κάποιος με λίγη προσοχή θα δει πως ο δημιουργός ζωγράφισε με τους στίχους του τόσο παραστατικά την ελληνική πραγματικότητα, αυτό που είμαστε, τον τρόπο που φερόμαστε κι  έτσι απλά με ένα τραγουδάκι είναι σαν να βλέπω την Ελλάδα. Την Ελλάδα του χθες, την Ελλάδα του σήμερα και πολύ φοβάμαι και την Ελλάδα του αύριο. Την Ελλάδα που προσκυνάει τους πολιτικούς της, την Ελλάδα που πολεμάει, την Ελλάδα όμως που πλέον πεινάει. Και πεινάει πολύ.

Στην δεκαετία του 60 ο αείμνηστος  Θανάσης Βέγγος  γυρνούσε την θρυλική ταινία «πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης» όπου υποδύεται ένα έλληνα φουκαρά που κάνει τα πάντα προκειμένου να εξασφαλίσει ένα μεροκάματο. Αλλάζει δουλειές ένα σωρό, τρέχει, τρώει ξύλο, παλεύει, μαθαίνει όσες τέχνες μπορεί, γιατί μάθε τέχνη κι άστηνε κι αν πεινάσεις πιάστην, όπως λέει κι ο λαός, και ανάσα δεν παίρνει. Γιατί σε  καμιά δουλειά δεν μπορεί να στεριώσει.

Είμαι δημοσιογράφος και πριν από 5,5 χρόνια έφυγα από το ΣΤΑΡ το κανάλι  στο οποίο δούλευα και πήγα στο ΑΛΤΕΡ. Η μεταγραφή ήταν καλή, τα χρήματα καλά και το καλύτερο ήταν ότι θα έκανα αυτό που με ενδιέφερε , προσλήφθηκα ως κειμενογράφος, δηλαδή θα έγραφα κείμενα για εκπομπές. Οι ώρες που δούλευα ήταν βάρβαρες, από τις 8 το πρωί μέχρι το 8 το βράδυ , ρεπό είχα μόλις 2 το μήνα, δούλευα  Σαββατοκύριακα, ώρες ατελείωτες, πληρωνόμουν όμως  κανονικά και δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου τότε ότι κάτι πήγαινε στραβά στο συγκεκριμένο «μαγαζί».

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια, μόλις τρία, τέτοιες μέρες είχα στολίσει το σπίτι μου, είχα βάλει λαμπιόνια στην αυλή, είχα φτιάξει κουλουράκια χριστουγεννιάτικα, μελομακάρονα και κουραμπιέδες,  το δέντρο μας έλαμπε και κάθε μέρα  σχεδόν κι εγώ κι ο άντρας μου βάζαμε κι από ένα καινούριο πακέτο κάτω, στην ποδιά του. Ήταν η πρώτη χρονιά του γιου μας, τα πρώτα του Χριστούγεννα και θέλαμε όλα να είναι άψογα, πλούσια, τόσο πλούσια όσο νιώθαμε την δική μας ζωή. Τα ράφια στο σπίτι μας γεμάτα από λιχουδιές, φαγητά, ποτά, αναψυκτικά για όλους, για να έχουμε να κεράσουμε για να μη μας λείψει τίποτε, για να περάσουν οι δικοί μας άνθρωποι όμορφα κι εμείς καλύτερα.

Ή κύριε πρωθυπουργέ ...

"Όσο  κι αν κανείς προσέχει, όσο κι αν το συζητά , Πάντα  θα είναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει." Έτσι είναι.  Δεύτερη ζωή δεν υπάρχει, ούτε δεύτερη ευκαιρία. Η μόνη μας ευκαιρία είναι ΤΩΡΑ