Η Λεόντειος εταιρία και ο πνευματικός αυνανισμός

Η Λεόντειος εταιρία και ο πνευματικός αυνανισμός

27
0
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Η συμφωνία μεταξύ ΔΝΤ και της Γερμανικής Απολυταρχίας, δηλαδή η συμφωνία Γερμανίας – ΗΠΑ, η συμφωνία των λεόντων γιά τον τρόπο με τον οποίο θα κατασπαράξουν την Ελλάδα, η ιδρυτική συμφωνία πού συνήψε η λεόντειος εταιρεία αυτή, προφανώς εμπεριέχει τους ρόλους του καλού και του κακού μπάτσου. Είναι αλάνθαστη πρακτική αυτή και φέρνει πάντα τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Το μέλλον θα δείξει την κατανομή της λείας των λεόντων, αλλά και τους επί μέρους συμβιβασμούς. Πάντα έτσι λειτουργεί το ζωϊκό βασίλειο.
Γράφει Ο Μπαγασάκος γιά τα Αληθινά Ψέματα

 

Είναι άξιος συγχαρητηρίων ο ΥΠΟΙΚ Στουρνάρας ή ίσως το επικοινωνιακό του επιτελείο γιά την συνέντευξη τύπου που έδωσε την 28/11/12 ενάμισι 24άωρο μετά την παγίωση της συμφωνίας. Οι απαντήσεις του άκρως τεχνοκρατικές, πλήρεις και «ιδιαζόντως ειλικρινείς», πλην μίας σε έναν «ενοχλητικό δημοσιογράφο», που πρεισέφρυσε εσκεμμένα για να μην γίνει μονότονο το πράγμα, και απαντήθηκε «μπουρδουκλοτί», πως λέμε ανωμοτί, κλείνοντας τα μικρόφωνα, με τον συντονιστή να παγώνει και να κλείνει την διαδικασία των ερωτήσεων προς τον υπουργό και το επιτελείο του.
Ερώτηση κρίσεως: Αντέχει ο ΥΠΟΙΚ και οι φερέλπιδες παρατρεχάμενοί του μία τηλεοπτική εκπομπή λόγου με έναν αδέκαστο και ανεξάρτητο συντονιστή και συνομιλητές πέντε αντιμνημονιακούς «αιρετικούς οικονομολόγους»;

Κεδίκογλου:Πρέπει να πείσουμε τους πολίτες, να οργανώσουμε ένα κράτος που να μην έχει ελλείματα να μην δανείζεται γιά να υπάρχει, και με αυτή την εξέλιξη της συμφωνίας των Ευρωπαϊων με το ΔΝΤ, ανοίγεται μία νέα προοπτική γιά την χώρα.

Μήπως προέχει να πεισθούν πρώτα οι μεγαλοκατασκευαστές, οι μεγαλοκαρχαρίες, οι μεγαλοαπατεώνες κρατικοδίαιτοι;

Ειναι δυνατόν αυτοί να πεισθούν με κυβέρνηση τους συνομιλητές και συναυτουργούς του εθνικών διαστάσεων εγκλήματος της τερατώδους διασπάθισης του δημοσίου χρήματος;

Η κυρίαρχη αντίληψη των κρατούντων και των εξωχώριων υποβολέων τους είναι η απόλυτη απαξίωση της φτωχολογιάς, του απλού λαού, του μέσου ανθρώπου, εφόσον δεν «τσιμπάει» να αναρριχηθεί στην ταυτότητα του στελέχους, του «executive», μετερχόμενος κάθε θεμιτού η αθέμιτου μέσου, αντίληψη η οποία διαπερνά κάθε κύτταρο της παρούσης κυβέρνησης, όσο φτιασιδωμένα και αν εκθειάσει τις θυσίες του λαού.

Οι πνευματικοί άνθρωποι της χώρας μοιάζουν να γουστάρουν να εκπροσωπούνται από έναν πύρκαυλο που χρησιμοποιεί την διαδικτυακή του κόντρα με τους απόγονους των απριλιανών γυψαδόρων, γιά να διατυμπανίσει τις επιδόσεις του στην οχεία, απώτατο στάδιο αυνανισμού και των πρώτων και του δεύτερου, οι τρίτοι δεν είναι ικανοί ούτε να αυτοικανοποιηθούνε, μάλλον αυτό είναι το πρόβλημα.

Που χάθηκε το αυτεξούσιο του χαρακτήρα των πνευματικών ανθρώπων, γιατί σιωπούν, γιατί κρύβονται πίσω από τον σύγχρονο λογιοτατισμό;

Δέν ακούτε τον Μανίκα και τον Γκαϊφύλια να σας τραγουδούν το τραγούδι » Η συνομωσία των μετρίων»; Ο θανάσης Γκαϊφύλιας 30 χρόνια μετά την μελοποίηση της Πρέβεζας του Καρυωτάκη, διασκευάζει το τραγούδι ενός εμπνευσμένου ροκά, ο Μηλιώκας δονεί κάθε κύτταρό μας «Γιά το καλό μου». Δεν ακούτε, δεν εμπνέεστε; Τι κάνετε, ναρκωθήκατε με σχοινοτενείς νοηματικούς ακροβατισμούς πάνω στους νέους φιλοσόφους και τα πονήματά τους; Γιατί δεν μιλάτε, γιατί δεν εξανίσταστε ο καθένας με τον τρόπο του, την κουλτούρα του και την αισθητική του;
Μην ενταχθείτε πουθενά, μην υποχρεωθείτε σε διαφορετικό συντακτικό από το προσωπικό σας, αλλά μιλήστε, μιλήστε επιτέλους, γραπτώς ή προφορικώς. Θυμηθείτε τα νιάτα σας σε κάθε τους εκδοχή, είτε παρεμβαίνοντας αυτογενώς στα γεγονότα, είτε τσιτάροντας τους πολυγραφότατους μέντορες της γενιάς σας, μην αποποιείστε τον ρόλο του μέντορα, στο τέλος μην λειτουργείτε σαν το έωλο τμήμα της γενιάς του Πολυτεχνείου, που κοινοβουλευτικά σφετεριζόμενο την εξουσία, καταβαράθρωσε την χώρα και νάρκωσε όλους μας σε ένα καθεστώς υπερδανειζόμενης ευμάρειας. Πίναμε τα ποτά μας και λέγαμε «έχει και τα καλά του ο καπιταλισμός» αποχωρώντας με την αττάκα: «My place or your place»?

Το ερώτημα που μας καίει, είναι πως θα γίνει να απαλλαχθούμε από την κυβέρνηση θίασο του υποβολέα, το υποβολιμιαίο και εξωνημένο καθεστώς, τους υπαλλήλους της χρηματοπιστωτικής επικυριαρχίας και να προχωρήσουμε με δυστυχώς ακόμα περισσότερες δυσκολίες στην ανασύνταξη της όποιας εθνικοκοινωνικής συνείδησης έχει απομείνει, αντιστρατευόμενοι συγχρόνως την εκπτώχυνση και τον κοινωνικό αρμαγεδδόνα που επέρχεται.

Μόνο με μία κυβέρνηση απαλλαγμένη από τους διαπλεκόμενους του παρελθόντος, κάνοντας πλήρη αναστροφή από μεθόδους και πρακτικές του παρελθόντος, θεσμοθετώντας διά πυρός και σιδήρου αμετακίνητες διαχωριστικές γραμμές από το διαπλεκόμενο παρελθόν, μπορούμε να χαμογελάσουμε.

Είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ ή όποια κυβέρνηση προκύψει μετά από την παρούσα, πείθοντας κατ’ αρχήν τους πολίτες και ψηφοφόρους, εντάσσοντας τις διαχωριστικές γραμμές αυτές στην επικοινωνιακή του πρακτική, πρώτο τραπέζι πίστα.

Ο Μπαγασάκος γιά τα Αληθινά Ψέματα